Nakreślał ilości i terminy dostaw przemysłu w zakresie produkcji wojennej, stawiał zadania Naczelnemu Dowódcy i siłom zbrojnym w zakresie wojskowo-politycznym, unowocześniania struktury sił zbrojnych, zarządzał mianowaniem kadry na stanowiska oraz określał zadania wykorzystania sił zbrojnych w wojnie.
Dużą uwagę ГКО CCCP poświęcał kierowaniu walką na zapleczu wroga (dywersja). W swej działalności wykorzystywał aparat państwowy i partyjny, pełnomocników Komitetu w terenie oraz miejscowe Komitety Obrony. Ludowy Komitet Obrony i jego urzędy były organami roboczymi Państwowego KO ZSRR ds. wojskowych, bezpośrednimi organizatorami i wykonawcami jego decyzji. Najwyższym organem wykonawczym ds. operacyjno-strategicznych Państwowego KO ZSRR była Stawka Najwyższego Naczelnego Dowództwa. Po zakończeniu II wojny światowej Decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dniem 4 września 1945 Państwowy Komitet Obrony Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich został zniesiony.
Bibliografia Bolszaja Sowietskasja Encykłopedija, t. 7, str. 171, wyd. 1972
Kategoria:Front wschodni (II wojna światowa) Kategoria:Polityka ZSRR Kategoria:Armia Czerwona Kategoria:ZSRR w czasie II wojny światowej Kategoria:Historia Rosji