Poparło akt 5 listopada 1916 i w dniu jego proklamacji wraz z Centralnym Komitetem Narodowym zwołało w Warszawie wiec ludowy. Od innych ugrupowań aktywistycznych odróżniało się nastawieniem germanofilskim. Jako jedyne udzieliło bezwarunkowego poparcia dla ogłoszonej już 9 listopada przez niemieckich generał-gubernatorów akcji werbunkowej do przeznaczonego do walki z Rosją wojska polskiego. W okresie kryzysu przysięgowego w lipcu 1917 wydało odezwę zachęcającą legionistów do składania przysięgi na wierność państwom centralnym, a po aresztowaniu przywódców niepodległościowych broniło stanowiska władz okupacyjnych, zarzucało Józefowi Piłsudskiemu i innym agitację za pieniądze Ententy, potępiając odmowę złożenia przysięgi jako „zdradę Polski, (…) czyn haniebny, jakiego nie znały nasze dzieje porozbiorowe”.
Utworzenie Klubu zostało odczytane przez konserwatystów krakowskich jako wymierzone przeciwko rozwiązaniu austro-polskiemu. Szerzeniu nastrojów antyrosyjskich sprzeciwił się Antoni Chołoniewski w wydanej w Krakowie w 1916 pracy Istota walki polsko-rosyjskiej.