W okresie okupacji niemieckiej był członkiem Tajnej Rady Teatralnej, pracował w cukierni „Napoleonka”, barze „Tempo” i kawiarni „U Aktorek”. W ramach represji po zamachu na Igo Syma, w marcu 1941 został aresztowany przez Niemców i osadzony na Pawiaku. Od początku 1942 do 1944 był wykładowcą konspiracyjnego PIST w Warszawie. Walczył w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania przebywał w obozie w Pruszkowie, następnie został wywieziony do Kasinki k. Mszany Dolnej.

Po wojnie, w sezonie 1945/46 pełnił funkcje kierownika artystycznego w krakowskim Starym Teatrze. Pracował dla tej instytucji także jako aktor, reżyser i wykładowca Studio Aktorskiego. Po decyzji o połączeniu Starego Teatru z Teatrem im. Słowackiego (1946) zdecydował się opuścić Kraków. Był dyrektorem Teatru Syrena w Warszawie w latach 1954–1955. W latach 1956–1965 pracował na stanowisku profesora zwyczajnego w Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Od 1956 do 1961 był dyrektorem Teatru Polskiego Radia, jednocześnie nie tylko występując w tamtejszych słuchowiskach, ale też je reżyserując.

Aktor zmagał się z cukrzycą i jej powikłaniami. W 1960 roku przeszedł zabieg amputacji nogi. Kalectwo utrudniło mu stałą pracę w radiu i występy.