Doktryny rangtong według ujęcia szentong podkreślają, że zjawiska według ostatecznej analizy są pozbawione własnej wrodzonej, inherentnej natury, a pojawiają się tylko jako współzależne powstające przejawienia (np. pod wpływem dwunastu ogniw współzależnego powstawania oraz prawa czynów karmicznych). Naturę rzeczywistości i umysłu nie można opisać konceptualnie, a należy ją doświadczać tylko bezpośrednio za pomocą odpowiednich do tego praktyk doświadczalnych. W analizie stosowanej dla teorii zrozumienia (natury) rzeczywistości wykazuje się błędne stanowiska na temat jej istnienia poprzez tzw. prawomocne poznanie (ang. valid cognitions). W tym celu można stosować argumenty zwane reductio ad absurdum inaczej prasanga, a prasangika czyni to do momentu, aż nie zostaną porzucone wszelkie autonomiczne stanowiska. W analizie prasangika nie utrzymuje własnego unikalnego stanowiska nie dając możliwości popadnięcie w błąd, który mógłby być również w stosunku do niego wykazany.