Ludwik I (ur. 1304, zm. 26 sierpnia 1346 pod Crécy-en-Ponthieu) – hrabia Flandrii, Nevers i Rethel, syn Ludwika de Nevers (najstarszego syna hrabiego Roberta III Flandryjskiego) i Joanny, dziedziczki hrabstwa Rethel, córki Hugona IV, hrabiego Rethel.
W 1322 r. po śmierci ojca został hrabią Nevers (jako Ludwik II). Niecałe dwa miesiące później zmarł jego dziadek, Robert III, i Ludwik został hrabią Flandrii (jako Ludwik I). Po śmierci matki w 1328 r. został również hrabią Rethel (jako Ludwik II).
Ludwik prowadził politykę profrancuską. Już w 1319 r. odwiódł Roberta III od zbrojnej próby odbicia miasta Lille. Skłonił go natomiast do odnowienia więzi lennej z królem Francji Filipem V. Po zostaniu hrabią Flandrii Ludwik nałożył na poddanych ogromne podatki. Sprawiły one, że już w 1323 r. wybuchło wielkie powstanie ludowe pod wodzą Nicolaasa Zannekina. Zannekin i jego ludzie zdobyli Nieuwpoort, Veurne, Ieper i Kortrijk. W tym ostatnim mieście w ręce buntowników dostał się sam hrabia Ludwik. W 1325 r. buntownicy podjęli nieudaną próbę opanowania przyłączonych w 1305 r. do Francji Gandawy i Oudenaarde.