W Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XVIII wieku działało ponad 100 hut szkła. Były one najczęściej zakładane na ziemiach zasobnych w glinę, wapień i biały piasek. Jedną z nich była założona przez Annę Radziwiłłównę huta szkła, luster i farfurni w Urzeczu. Stosunkowo prosta technologia oraz ogólna dostępność surowców, w tym drewna do opalania pieców oraz produkcji potażupotaż wykorzystywany przy topieniu szkła produkowany był z popiołu po spaleniu węgla drzewnego powodowały, że huty szkła zakładała w swych majątkach również średnio zamożna szlachta i dzierżawcy ich majątków. Produkcja takich niewielkich zakładów obejmowała głównie naczynia szklane: butelki, szklanki, kufle, kieliszki, później również "szkła" do lamp olejowych i naftowych, rozprowadzane na lokalnych rynkach.
Liczne miejscowości w Polsce noszą do dziś nazwy, nawiązujące do tradycji hutnictwa szkła, m.in. siedem wsi o nazwie Szklana Huta, sześć wsi o nazwie Huta Szklana, a także znaczna część spośród tych, które nazywają się Huta. Do tej grupy należy również kilka