Oprócz hut szkła produkujących masowo przedmioty szklane metodami przemysłowymi funkcjonują także wciąż jeszcze mniejsze manufaktury, zajmujące się wyrobami ozdobnymi, naczyniami produkowanymi w krótkich seriach. Huty takie, szczególnie te specjalizujące się w wyrobach ze szkła kryształowego, często jako dział wykańczania produkcji mają specjalistyczne szlifiernie szkła, czasem jednak tego rodzaju uszlachetnianiem ich wyrobów zajmują się osobne zakłady, niekiedy pracujące w systemie nakładczym (chałupniczym).
W Polsce i w Czechach Rozwój przemysłu szklarskiego na współczesnych ziemiach polskich, w tym m.in. na Dolnym Śląsku i Łużycach, a także na ziemiach Czech postępował już od średniowiecza. Rozwijał się on szczególnie wszędzie tam, gdzie był łatwy dostęp do surowców potrzebnych w produkcji szkła (głównie piasku kwarcowego, także czystej wody) oraz drewna opałowego do opalania pieców hutniczych i produkcji z węgla drzewnego używanego do wytopu szkła potażu. Z tego powodu huty szkła lokowane były w lasach z przewagą buka.