Zmiany ordynacji wyborczej i upadek rządu W 1882 rząd Taaffego wprowadził zmiany w ordynacji wyborczej, obniżając nieznacznie cenzus majątkowy w kuriach wiejskiej i miejskiej. Zmiana ta została nieprzychylnie przyjęta przez konserwatystów. Jej wprowadzenie umożliwiło głosowanie zamożnym chłopom i drobnym posiadaczom z miast, których głosy w wyborach do Rady Państwa w 1885 umocniły pozycję rządu.
Druga zainicjowana przez rząd Taaffego próba zmian w ordynacji wyborczej, znosząca cenzus majątkowy w kuriach miejskiej i wiejskiej (do czynnego prawa wyborczego wymagane było jedynie odbycie służby wojskowej i ukończenie szkoły ludowej), doprowadziła do upadku rządu. Proponowanej reformy nie poparli bowiem ani konserwatyści, ani liberałowie. Koalicja rządowa była jednak poważnie nadwerężona nawet przed głosowaniem w sprawie reformy wyborczej. Kwestionowana była wiarygodność Taaffego jako premiera nawet wtedy, gdy brakowało ku temu obiektywnych powodów. Niepowodzeniem kończyły się jego rozmowy z przywódcami różnych stronnictw parlamentarnych. Według Waldemara Łazugi, decydując się na reformę wyborczą Taaffe mógł popełnić wielki błąd polityczny, lub też świadomie doprowadzić do upadku gabinetu, widząc niemożliwość dalszego sprawowania władzy w dotychczasowy sposób.