Eduard von Taaffe, 11. wicehrabia Taaffe i baron Ballymote (ur. 24 lutego 1833 w Wiedniu, zm. 29 listopada 1895 w Ellischau/Nalžovy – ob. część czes. miasta Klatovy) – austriacki polityk.
Życiorys Pochodził z rodu o irlandzkich korzeniach. W wieku trzynastu lat został jednym z towarzyszy zabaw nieletniego arcyksięcia Franciszka Józefa, późniejszego cesarza. Dzięki temu w kolejnych latach cieszył się jego ogromnym zaufaniem.
W lutym 1867 został wicepremierem Austrii (Przedlitawii) w rządzie Friedricha von Beusta, w którym był również ministrem wyznań i oświaty oraz ministrem spraw wewnętrznych. Po rezygnacji von Beusta w roku następnym pierwszy raz stanął na czele rządu.
W gabinecie Karla von Auersperga (1867–1868) pełnił funkcję ministra obrony krajowej, tę samą tekę powierzono mu w rządzie Alfreda Potockiego (1870–1871).
Premier Przedlitawii 1879–1893 Po zawarciu sojuszu austriacko-niemieckiego w 1879 Franciszek Józef zdymisjonował liberalny i centralistyczny rząd Adolfa von Auersperga. Tymczasowym przewodniczącym rady ministrów (nie zaś „prezydentem ministrów”, tj. premierem) został Karl Stremayr, natomiast nowy gabinet, który miał rozpocząć urzędowanie po wyborach do Rady Państwa, miał sformować von Taaffe, minister spraw wewnętrznych od lutego 1879.