Wieże wieńczą górne, dwupoziomowe, bogato rzeźbione partie wykonane z białego kamienia; kościół Santa Prisca y San Sebastian w Taxco de Alarcón (1751–1758), zaprojektowany przez Diego Durán Berruecosa i Juana Caballero; fasada kościoła Santísima Trynidad zaprojektowana przez Lorenza Rodrigueza (1755–1783) w Ciudad de México; fasada kościoła San Francisco w Puebla (1743–1767) kaplica del Rosario w klasztorze San Domingo (Puebla) fasada i wnętrze kościoła Santo Domingo w Oaxaca kościół Nuestra Señora da la Mercem w Antigua Guatemala z białym ornamentem na kolorowym tle pokrywającym całą fasadę. Kościół był wielokrotnie niszczony trzęsieniami ziemi już w XVIII wieku; ostatnio w 1979 r.
Wicekrólestwo Nowa Granada Obejmuje tereny, na których nie było monumentalnych przykładów architektury prekolumbijskiej. Jest to obszar, na którym architektura konkwistadorów znacznie mocniej jest związana z twórczością Herrey, niż budowle Meksyku. Dominowały ornamenty związane z hiszpańskim manieryzmem i dekoracjami inspirowanymi stylem mudejar. Najstarszym obiektem zbudowanym przez zakonników jest franciszkański zespół klasztorny w Quito (1535–1609) w Ekwadorze, z fasadą zaprojektowaną przez Jodocusa Ricke. Jezuicki kościół La Comañia w Quito (1605–1689) to przykład zastosowania sklepienia kolebkowego z lunetami.