Okres rządów Gwidona to niespokojne czasy dla Flandrii. W 1270 r. na rozkaz jego matki skonfiskowano majątek angielskich kupców we Flandii (Gwidon towarzyszył wówczas Ludwikowi IX podczas VII krucjaty). Wywołało to wojnę handlową z Anglią, która przyczyniła się do ekonomicznego kryzysu hrabstwa i nadwątliła zaufanie flandryjskich kupców do swoich władców. W 1278 r. Małgorzata abdykowała i Gwidon został jedynym władcą Flandrii. Od 1268 r. był również margrabią Namur.
Ucisk podatkowy jaki panował za rządów Gwidona spowodował, że swoją szansę na zwiększenie wpływów we Flandii zobaczył król Francji Filip IV Piękny. W 1288 r. wykorzystał on niezadowolenie flandryjskich stanów i umocnił swoje zwierzchnictwo nad hrabstwem. W 1294 r. Gwidon zaaranżował małżeństwo swojej córki Filipy z następcą tronu Anglii, księciem Walii Edwardem. Wywołało to reakcję Filipa IV, który uwięził Gwidona i jego dwóch synów, i wymusił na hrabim odwołanie małżeństwa córki, która również została uwięziona i przebywała w niewoli do swojej śmierci w 1306 r. W 1296 r. oskarżenie Gwidona przed królem sprawiło, że Filip poddał kontroli królewskiej miasta Flandrii, a resztę ziem nadał Gwidonowi w lenno.