Zajmował się także retoryką w traktacie O osądzaniu najlepszego stylu, w którym opowiadał się za stylem średnim, wzorowanym na Homerze, Platonie i Demostenesie, idąc w swych poglądach za popularnym wśród platoników Hermogenesem.
Jego styl biograf Eunapiusz stawia niżej od stylu Porfiriusza. Zachowane pisma Jamblicha mają miejscami zabarwienie retoryczne, na ogół są jednak pisane w sposób prosty, przeważnie jasny, choć monotonny.
Myśl Metafizyka Bronił teurgii przed krytyką i podbudował ją na podłożu teoretycznym. Mnożył neoplatońskie hipostazy w celu uzasadnienia politeizmu. Każdej hipostazie przypisani byli odpowiedni bogowie.
System hipostaz Jamblicha przedstawiał się następująco: Pierwsza Zasada, Pierwsze Jedno - zasada całkowicie niewysławialna Druga Zasada, Drugie Jedno Świat Umysłu: Poziom tego, co inteligibilne - dzielone na trzy triady Poziom tego, co inteligibilne i intelektualne - dzielone na trzy triady Poziom tego, co intelektualne - dzielone na jedną triadę lub trzy triady i jedną hebdomadę (siódemkę) Dusza Dusza ponadkosmiczna Dusza całości Dusze poszczególne