Oppenheim 4 lutego 1914 r.
Pierwsze odnotowane przejście wschodniej grani Wielkiego Młynarza – Jan Humpola, Mieczysław Świerz 14 lipca 1924 r.
Boczne granie Młynarza schodzące do leżącej u jego podnóży Doliny Białej Wody i jej odgałęzienia – Doliny Ciężkiej, zakończone są skalnymi lub trawiastymi urwiskami. Młynarczyk i Nawiesista Turnia obrywają się nieomal pionowymi ścianami (ok. 300 m wysokości) do Doliny Białej Wody. Rozpoczął ich zdobywanie Jan Alfred Szczepański, który w latach 30. XX wieku przeszedł w masywie Młynarza kilka dróg, a Zbigniew Korosadowicz przejście Małego Młynarza uważał za swój największy taternicki sukces. Popularny stał się Młynarz w latach 60. Czołówka polskich, słowackich i czeskich wspinaczy pokonała wówczas niemal wszystkie jego ściany, dziewicze pozostały tylko mniej urwiste fragmenty. W masywie Młynarza poprowadzono ponad 100 dróg wspinaczkowych. Są wśród nich ekstremalnie trudne, np. Szewska Pasja (VIII-), Direttissima (VIII+), Kastrator (IX-). Czasy przejścia niektórych dróg wynoszą 30 lub 40 godz., a czas pierwszego przejścia ściany wschodniej Skoruszowego Mnicha wyniósł 70 godz. Obecnie jednak Młynarz znajduje się na terenie objętym ochroną ścisłą Bielovodska dolina i jest zamknięty dla turystów.