O bitwie pod Mons Badonicus Kronika anglosaska nie wspomina. Dokumentuje natomiast 70-letnią lukę czasową pomiędzy dwoma najważniejszymi przywódcami anglosaskimi: Ælle z Susseksu oraz Ceawlinem z Wesseksu (V i VI stulecie). Późnoantyczny historyk Prokopiusz z Cezarei podaje, że pewna część Brytów i Anglosasów opuściła Brytanię. Wykopaliska archeologiczne dowiodły, że po roku 500 Anglosasi przekroczyli granice ziem zamieszkałych przez Brytów. W wyniku inwazji Anglosasi zajęli hrabstwa Kent, Sussex, Norfolk i Suffolk. Zagrożeni Brytowie zmuszeni byli do utworzenia większych garnizonów wojskowych w Londynie oraz Verulamium, co spowodowało wbicie „klina” w ziemie anglosaskie.
Bitwa pod Mons Badonicus miała swoje konsekwencje. W roku 571 Cuthwulf pobił Anglosasów pod Bedcanford, zajmując miasta Limbury, Aylesbury, Benson i Eynsham. Tym samym podział ziem anglosaskich stał się faktem i doprowadził do ugody pomiędzy obiema stronami.
Bibliografia Thomas D. O’Sullivan: The De Excidio of Gildas: Its Authenticity and Date. New York 1978.
Mons Badonicus Mons Badonicus Mons Badonicus Kategoria:Legendy arturiańskie