Emilian Szeliga-Żernicki w Die polnischen Stammwappen (1904) wraca do wizerunku i opisu, jaki znajdujemy u Niesieckiego – krzyż jest łapowy, natomiast w tekście jego rodzaj pozostaje nieokreślony. Natomiast u Zbigniewa Leszczyca w Herbach szlachty polskiej (1908) rysunek jest dość nietypowy. Krzyż rysuje autor łapowy, jak u Niesieckiego, ale księżyc jest po prawej stronie i barkiem do skraju (zatem w lustrzanym odbiciu). Ponownie brak sprecyzowania rodzaju krzyża w opisie. Teodor Chrząński natomiast, w swych Tablicach odmian (1909) zamieszcza krzyż łaciński, umieszczony na tarczy, nie w tarczy. Położenie księżyca wróciło do tradycyjnego.
Opracowania współczesne, jak Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku Tadeusza Gajla, wobec znacznych rozbieżności w historycznych przekazach, nie zajmują wspólnego stanowiska na temat kształtu krzyża, chociaż zgadzają się co do położenia księżyca pod lewym ramieniem krzyża. Tadeusz Gajl daje krzyż grecki luzem, natomiast Alfred Znamierowski kształtuje godło na wzór najdawniejszych przedstawień. W infoboksie widnieje herb, którego godło jest rekonstrukcją godła z najstarszej pieczęci.