Według Józefa Szymańskiego, w wersji XVI-wiecznej krzyż był równoramienny, ułożony luzem, zaś złoty półksiężyc, umieszczony w lewym dolnym narożniku, ułożony brakiem ku lewemu skrajowi. Tak przedstawiają herb dzieła będące XVI-wiecznymi kontynuacjami Klejnotów Długosza – redakcje Chigi i Łętowskiego. Są jednak od tego pewne wyjątki. W redakcji Arsenalskiej i Kamyna Klejnotów, oraz w Stemmata w opracowaniu Polaczkówny i u Ambrożego z Nysy, księżyc jest srebrny. Ponadto, u Polaczkówny i u Ambrożego z Nysy, krzyż dochodzi do skrajów tarczy. W Kronice Bielskiego krzyż jest łaciński, dochodzący do brzegów, z obramowaniem. Rysunek z Herbów rycerstwa polskiego Paprockiego jest niejednoznaczny – ciężko rozstrzygnąć czy krzyż jest grecki czy kawalerski – jest to coś pośredniego między tymi dwoma.
W wieku XVI pojawia się też po raz pierwszy przedstawienie klejnotu Tarnawy. Bielski w Kronice i Paprocki w Herbach dają w klejnocie pięć piór strusich. Odtąd wszystkie przedstawienia podstawowej wersji Tarnawy będą ozdobione klejnotem w takiej postaci.