Rozwijały prędkość nawodną 20 węzłów, podwodną 9 węzłów, wyposażone były w doskonały Torpedo Data Computer (TDC) zdolny do indywidualnego programowania żyroskopów każdej z torped wystrzelonej salwy, dzięki czemu dowódca jednostki nie musiał celować całym okrętem, a jedną salwą torped mógł atakować kilka różnych celów. Układ klimatyzacji okrętu oraz chłodzone lodówki do przechowywania żywności, stwarzały doskonale warunki socjalne dla załogi, co miało niebagatelne znaczenie podczas długich rejsów w wodach tropikalnych Pacyfiku. Czas awaryjnego zanurzenia okrętów typu Tambor do głębokości peryskopowej wynosił jedynie 35 sekund. Do sukcesu typu Tambor przyczynił się rozwój silnika Diesla opracowanego przez Wintom and Fairbanks-Morse. Przeprowadzone testy okrętów wykazały także wysoki stopień wytrzymałości kadłuba na pobliskie eksplozje bomb głębinowych. Jednostki te doskonale reagowały na stery w zanurzeniu i w momencie ich wprowadzenia do służby, nie miały sobie równych w żadnej z flot świata. Ustępowały jedynie niemieckim okrętom podwodnym w zakresie optyki peryskopów, jakości torped oraz wytrzymałości kadłuba sztywnego na głębokościach przekraczających konstrukcyjną głębokość zanurzenia.