Jednak większość Tybetańczyków prowadzi osiadły tryb życia, zajmując się uprawą jęczmienia, pszenicy, gryki, bobu, ryżu, kukurydzy i tytoniu.

Wśród ludności osiadłej występuje poliandria i poligynia, których występowanie upatruje się w małej ilości gruntów rolnych, przeciwdziałaniem rozdrobnieniu gospodarstw, ograniczeniem przyrostu naturalnego.

Pochodzenie Tybetańczyków W literaturze przedmiotu przodków Tybetańczyków wiąże się najczęściej z ludem C’iangów, zaliczanym do niechińskich plemion koczowniczych zamieszkujących przez wiele stuleci przed naszą erą obszary wschodniej części Azji Środkowej, sięgające po północno-zachodnie rubieże Chin. Społeczności te prowadziły przede wszystkim gospodarkę pasterską, opartą na wypasie owiec i bydła. Z dziedzictwa tego środowiska wywodzić się miały cechy przypisywane późniejszym Tybetańczykom, takie jak ekstensywny charakter rolnictwa, silne ukierunkowanie na hodowlę zwierząt, mobilność umożliwiająca pokonywanie znacznych odległości oraz biegłość w użytkowaniu koni, jaków i innych zwierząt jucznych. Wskazuje się również na znaczenie kulturowe życia na otwartej przestrzeni oraz wyraźny indywidualizm, stanowiące elementy trwałego dziedzictwa społecznego.