6 listopada 1939 został aresztowany wraz z innymi profesorami UJ przez Niemców w ramach tzw. Sonderaktion Krakau i uwięziony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen a następnie w Dachau. Dzięki staraniom ambasadora Jugosławii w Berlinie, znanego pisarza i późniejszego laureata literackiej nagrody Nobla Ivo Andricia, został uwolniony po ponad rocznym pobycie w obozach koncentracyjnych. Powrócił do Krakowa, w latach 1942–1945 uczestniczył w tajnym nauczaniu, a od 1944 wykładał i kierował konspiracyjną Szkołą Nauk Politycznych.
Po wojnie przez pięć lat pracował na Uniwersytecie Warszawskim. Potem podjął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim, był pierwszym zastępcą przewodniczącego Komitetu Słowiańskiego w Polsce. W listopadzie 1956 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1967 został mianowany na profesora zwyczajnego a także na stanowisko kierownika Zakładu Historii Powszechnej Najnowszej UJ. Funkcję tę pełnił do emerytury w 1977. W 1966 pełnił naukową opiekę nad przebywającym na stypendium w Krakowie Normanem Daviesem.
Zmarł w Krakowie, pochowany 1 kwietnia 1999 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera VIII-7-20).