Wiele podróżował po Europie. W 1888 odbył podróż do Włoch, na Sycylię, Maltę i północne wybrzeże Afryki, zakończoną w Marsylii. W 1894 odbył podróż na Cejlon i do Indii. W 1897 wyjechał do Włoch leczyć gruźlicę, skąd powrócił z początkami tyfusu. Zmarł 2 sierpnia 1897 roku. Został pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie.
Twórczość Twórczość literacką zapoczątkował w latach 1864–1865. Zadebiutował w roku 1865 we lwowskim „Dzienniku Literackim”. Wydał wówczas nawiązujący do powstania styczniowego poemat Sen grobów. Według innego źródła jako poeta debiutował już w 1864 roku, ogłaszał swe utwory pod własnym nazwiskiem oraz licznymi pseudonimami i kryptonimami: Jan Stożek, El, El…a, A, Y, y, √. Wiersze wydał w zbiorach zatytułowanych Poezje (1869, 1872, 1876, 1880, 1881, 1884, 1888, 1894). Jego liryka w tym okresie była wyrazem rozterki duchowej poety, przeżywającego kryzys światopoglądowy, pogłębiony klęską narodową. Zaczęły powstawać wiersze pełne bluźnierstw (Odpowiedź), buntu przeciw Stwórcy i ustalonemu porządkowi świata (Julian Apostata), goryczy i zwątpienia (W zatoce Baja), krytycznego obrachunku z romantyzmem politycznym (wspomniany Sen grobów).