W zaawansowanej niewydolności serca dochodzi do zaburzenia pobudzenia mięśnia lewej komory (tzn. dyssynchronii skurczu). Dyssynchronia skurczu lewej komory polega na tym, że przegroda międzykomorowa jest pobudzana wcześniej niż boczna ściana lewej komory, co utrudnia jej napełnianie w czasie rozkurczu serca. W efekcie dochodzi do zmniejszenia objętości wyrzutowej. CRT jest wskazany u pacjentów z niską frakcją wyrzutową (zwykle <35%) wskazującą na niewydolność serca, u których aktywność elektryczna została osłabiona. W badaniu EKG temu zjawisku towarzyszy poszerzenie zespołu QRS z wydłużonym czasem trwania zespołu QRS do >120 ms, za które może być odpowiedzialny m.in. blok lewej odnogi pęczka Hisa. Wszczepienie elektrod do komór odbywa się w znieczuleniu miejscowym, z dostępem do komór najczęściej przez żyłę podobojczykową. Dostęp do prawej komory jest bezpośredni, podczas gdy dostęp do lewej komory odbywa się przez zatokę wieńcową przez jedną z uchodzących do niej żył. Urządzenie jest umieszczane w kieszeni podskórnej w ścianie klatki piersiowej, wybór lewej lub prawej strony ściany klatki piersiowej zależy głównie od lateralizacji pacjenta (u praworęcznych najczęściej po stronie lewej) lub lokalizacji wcześniej istniejącego urządzenia.