thumb|Schemat silnika Halla Silnik Halla – rodzaj silnika jonowego, w którym jony są przyspieszane polem elektrycznym, podczas gdy ruch lekkich elektronów wzdłuż silnika jest ograniczany przez pole magnetyczne. Zależność zmiany kierunku ruchu ładunków w polu magnetycznym w zależności od ich masy nasunęła skojarzenia ze zjawiskiem Halla.
Silniki tego typu są wykorzystywane do podtrzymywania właściwej orbity satelitów, zmiany orbity oraz do eksploracji kosmosu. Przykładem jego zastosowania był silnik PPS 1350-G wykorzystany do napędzania sondy SMART-1 o impulsie właściwym równym 1640 sekundom.
Budowa i zasada działania Zasadniczym elementem silnika jest komora w kształcie pierścienia (może być to również komora cylindryczna). Na dnie komory znajduje się anoda będąca często również dystrybutorem gazu. Paliwo przedostaje się do komory silnika ze zbiornika przez otwory w anodzie o dowolnym kształcie (czasem anoda jest wykonywana z materiałów porowatych). Silniki tego typu używane w przestrzeni kosmicznej są zasilane ksenonem lub kryptonem, ze względu na to, że są nieaktywne chemicznie w otoczeniu wody i tlenu, mają dosyć dużą masę atomową, małą energię jonizacji oraz duży przekrój czynny jonizacji. Atomy ksenonu i kryptonu ulegają jonizacji w wyniku zderzeń z elektronami już o energii 12 eV.