Szwajcarzy, świadomi zagrożenia, 29 sierpnia 1939 podjęli decyzję o zwiększeniu wojsk ochrony pogranicza (Grenzschutzu) do 100 tys. żołnierzy, a 1 września przeprowadzili powszechną mobilizację, która objęła około 150 tys. żołnierzy. Poza młodymi poborowymi sięgnięto również po zasoby żołnierzy Landwehry i Landsturmu (rezerwy zwykłej i głębokiej, w której służyli mężczyźni w zaawansowanym wieku). Ponadto powołano milicję terytorialną (samoobronę lokalną) Ortswehr w sile niemal 302 tys. ludzi, straże przemysłowe Betriebswehr, a także pomocniczą służbę kobiet (Frauenhilfsdienst – FHD); mobilizacja objęła również skautów jako łączników lub obserwatorów Fliegerbeobachtungsdienst (Przeciwlotniczej Służby Obserwacyjnej) w oficjalnej służbie pomocniczej armii. Większość sił zbrojnych, składających się 12.10.1939 z 9 dywizji piechoty, 9 brygad granicznych i 3 brygad górskich, ulokowano na granicy z Niemcami. Lotnictwo dysponowało zakupionymi w Niemczech myśliwcami Bf-109 oraz samolotami szturmowymi C-36 produkcji krajowej, a wojska lądowe niewielką liczbą czołgów produkcji czeskiej oraz 600 działami. Dla potrzeb armii zarekwirowano znaczną liczbę pojazdów prywatnych, a także koni. Po częściowej demobilizacji, 10 maja 1940 roku mobilizację powszechną ogłoszono po raz drugi.