Historia Do XIX wieku obszar Bydgoskiego Przedmieścia był zdominowany przez lasy i piaszczyste wydmy. Układ Bydgoskiego Przedmieścia oraz Rybaków wyznaczono w XIX wieku. Rozwój osiedla był ograniczony przez działania wojenne. Po 1815 roku władze pruskie rozpoczęły przekształcanie Torunia w nadgraniczną twierdzę. Nałożone ograniczenia budowlane miały wpływ na rozwój obu osiedli. Zakazane było wznoszenie zabudowy murowanej bądź masywnej w I rejonie fortecznym, tj. w odległości 600 metrów od zewnętrznej krawędzi wałów fortecznych. W 1817 roku wyznaczono ulicę Bydgoską oraz rozpoczęto organizację parku miejskiego. Z racji tego, iż swym zasięgiem obejmował tereny użytkowane wcześniej przez cegielnię, nazwany został „Parkiem Cegielnia” („Ziegelei-Park”). Jest to jeden z najstarszych parków w Polsce. W 1822 roku rozpoczęto przekształcanie zieleni kęp nadwiślanych w parki.

Do 1828 roku na Bydgoskim Przedmieściu i Rybakach nie budowano żadnych budowli. Po zniesieniu zakazu wznoszenia budowli na Bydgoskim Przedmieściu wznoszono tartaki, warsztaty i składy budowlane. Faktyczny rozwój osiedli nastąpił w II połowie XIX wieku. Budowano tu domy o wysokości do trzech kondygnacji w stylu historyzującym.