Sam „Weichsel” stał się pierwowzorem podobnych statków eksploatowanych na innych rzekach północnoeuropejskich i to tak dalece, że początkowo lodołamacze w Prusach nazywano Eisbrechdampfer der Weichsel (czyli lodołamacz parowy na Wisłę), a potem Weichseleisbrecher (lodołamacz wiślany). Następne lodołamacze, które weszły do służby przed I wojną światową, powstały w gdańskich stoczniach (Schichaua, F. Devrienta i J. Klawittera). Na początku XX wieku w dyspozycji Zarządu Regulacji Wisły z siedzibą w Gdańsku było 13 lodołamaczyStocznia Wisła - kronika stoczni.
Wytyczenie nowego głównego koryta ujściowego Wisły (Przekopu Wisły) w latach 1890–1895, powstanie nowoczesnego systemu przeciwpowodziowego w ciągu Martwej Wisły i powstanie nowej Śluzy w Przegalinie doprowadziło do przebazowania flotylli lodołamaczy do portu w Przegalinie.
Do roku 1920 lodołamaczami wiślanymi i bazami w Pleniewie oraz Świbnie zarządzał Königlische Weichselstrombau – Verwaltung in Danzig (Królewski Wiślany Zarząd Budownictwa Wodnego w Gdańsku)Jacek Sieński Po drugie: Autostrada wodna na Wiśle.