Elżbieta Franciszka (Eliza) z Branickich Krasińska (ur. 15 stycznia 1820 w Tomaszpolu, zm. 15 maja 1876 w Krakowie) – polska arystokratka, epistolografka, malarka i rysowniczka amatorka.
Życie prywatne mały|Płaskorzeźba przedstawiająca Elizę z Branickich Krasińską z synami, znajdująca się w kościele w Rogalinie, prawdopodobnie ufundowana przez jej zięcia, Edwarda Aleksandra Raczyńskiego Była najstarszą z trzech córek Władysława Branickiego z Białej Cerkwi i Róży z Potockich. Ochrzczona jako Elżbieta Franciszka, na co dzień nazywana była Elizą, ewentualnie Lizą. Trzy siostry Branickie Elżbieta, Zofia i Katarzyna otrzymały takie pierwsze imiona jak ich ciotki, córki hetmana – Elżbieta Woroncowa, Zofia Potocka i Katarzyna Sanguszkowa-Potocka.
Dnia 26 lipca 1843 roku w Dreźnie Elżbieta Franciszka Branicka wyszła za mąż za Zygmunta Krasińskiego, z którym miała czworo dzieci: Władysława, Zygmunta, Marię Beatrix (żonę Edwarda Aleksandra Raczyńskiego) oraz Elżbietę. Po śmierci Zygmunta w lutym 1859 roku, 10 maja 1860 roku, poślubiła Ludwika Krasińskiego.