Robert II, zwany Jerozolimskim (ur. ok. 1065E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 44., zm. 5 października 1111 niedaleko Meaux) – hrabia Flandrii, jeden z wodzów I wyprawy krzyżowej, najstarszy syn hrabiego Roberta I Fryzyjskiego i Gertrudy, córki Bernarda II Billunga, księcia saskiego.
Wczesne lata Jego ojciec objął władzę w hrabstwie Flandrii po pokonaniu w wojnie domowej przedstawiciela starszej linii dynastii (tzw. „baldwińskiej”), Arnulfa III, który zginął w 1071 w bitwie pod Cassel. Robert I, który wcześniej otrzymał od swojego pasierba Dirka V Holenderskiego (syna Gertrudy z jej pierwszego małżeństwa z Florisem I Holenderskim) lenno we Fryzji, został więc kolejnym hrabią Flandrii. W 1077 dopuścił do współrządów Roberta. Kiedy w 1085 wyruszył na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, Robert sprawował regencję w jego imieniu do 1091. Po śmierci ojca w 1093 został kolejnym hrabią Flandrii. Był znakomitym rycerzem, od współczesnych doczekał się przydomka „włócznia rycerstwa”.