Autorem projektu była Eleonora Sekrecka przy współpracy Stanisława Jankowskiego, Jana Knothe i Zygmunta Stępińskiego z pracowni Miastoprojekt Stolica. Zespół uzupełnili m.in. architekci: Burdyńska, Idzikowski, Jarczewski, Jezierski, Stanisławski, Szulecka, Teitelbaum, Thor i Załęski. Inspiracją była architektura francuskiego renesansu, w szczególności paryskiego placu Wogezów. Celami przyświecającymi projektowaniu miało być odtworzenie fragmentu układu Osi Stanisławowskiej i powiązanie z pobliskimi terenami zielonymi: parkami Ujazdowskim i Łazienkowskim oraz Ogrodem Botanicznym.
Za realizację osiedla odpowiadało Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego MDM. Budynki mają po sześć, siedem pięter. Na tle ówcześnie budowanych osiedli mieszkania były wyższe i większe. Wyposażone były w meble w zabudowie i pawlacze. Podłogi były dębowe lub bukowe. Pomimo tego, iż Latawiec był budowany przez Zakład Osiedli Robotniczych (ZOR), to w praktyce przeznaczony był głównie dla osób zasłużonych: kierowników, pracowników związanych z partią rządzącą i dyrektorów państwowych przedsiębiorstw. Wybudowano łącznie 2794 mieszkania. Osiedle było w większości gotowe do zamieszkania w 1955, do 1957 prowadzono jednak jeszcze prace wykończeniowe związane m.in. z tynkowaniem elewacji i układaniem chodników.