Na mocy układu z Vadoluongo (styczeń 1135) Ramiro II uznał władzę Garcii IV. Według treści układu król Ramiro II zachowywał zwierzchność nad Nawarrą, jednak jeszcze w tym samym 1135 r. Garcia IV złożył hołd lenny Alfonsowi VII Kastylijskiemu. W ten sposób Aragonia utraciła władzę nad królestwem Nawarry, zdobytą w 1076, kiedy to król Aragonii Sanczo I przyjął tytuł króla Nawarry (jako Sanczo V).
Ramiro II jednak zdołał oderwać kilka prowincji baskijskich od Nawarry i przyłączył je do Aragonii. Chcąc zabezpieczyć się przed kastylijską dominacją, Ramiro II zawarł sojusz z hrabią Barcelony – Rajmundem Berengerem IV (Ramonem Berenguerem IV) i zaaranżował zaręczyny hrabiego ze swoją dwuletnią wówczas córką – Petronelą. W 1137 r. możni aragońscy podnieśli bunt przeciwko królowi, który musiał uciekać do Barcelony, na dwór hrabiego Rajmunda Berengera, który pomógł królowi objąć z powrotem władzę.