Z tych zaakceptowanych przez rząd PRL i zapisanych w protokole wymienić można m.in.: podnoszenie wysokości zarobków w ścisłej relacji ze wzrostem kosztów utrzymania, wprowadzenie wolnych sobót i niedziel, wprowadzenie pułapu minimalnej i maksymalnej płacy, obniżenie wieku emerytalnego dla pracowników dołowych (przedłożone Sejmowi PRL), zniesienie czterobrygadowego systemu pracy w niektórych kopalniach, w innych ustalenie systemu według uznania załóg, przyznanie dodatków pieniężnych za rozłąkę dla pracowników mieszkających w hotelach robotniczych lub kwaterach prywatnych z dala od rodzin, zaliczenie pylicy płuc do chorób zawodowych, poprawę zaopatrzenia sklepów w przetwory mięsne i zaniechanie sprzedaży tych wyrobów w miejscach innych niż sklepy ogólnej sieci handlowej, przyznanie deputatu węglowego wszystkim pracownikom zatrudnionym w górnictwie, ograniczenie administracji, wprowadzenie racjonalnej gospodarki węglem kamiennym, oraz powołanie przez Prezesa Rady Ministrów Komisji Mieszanej składającą się z przedstawicieli rządu, władz wojewódzkich i przedstawicieli Międzyzakłodowego Komitetu Strajkowego mającej za zadanie nadzorować realizację postanowień oraz dopilnowanie by wobec osób biorących udział w strajku oraz ich rodzin nie były stosowane jakiekolwiek szykany.