Psalm 51 był recytowany na zakończenie codziennej modlitwy porannej.
W średniowiecznej Anglii przestępcom należącym do duchowieństwa (oraz osobom umiejącym czytać) przysługiwał przywilej (tzw. privilegium clericale) wyłączenia spod jurysdykcji sądów świeckich. Zwyczajowo podawano im do przeczytania pierwszy werset psalmu 51 (50): „Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam; et secundum multitudinem miserationum tuarum dele iniquitatem meam” („Zmiłuj się nade mną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego: a według mnóstwa litości twoich zgładź nieprawość moją” w przekładzie Jakuba Wujka). Jeśli oskarżony przeczytał ten werset, sędzia ogłaszał „legit ut clericus” („czyta, zatem [jest] duchowny[m]”), a zamiast kary śmierci przestępcy wypalano piętno na prawej dłoni. Prawo to obowiązywało formalnie do 1827 roku.