Własny kościół luteranie poświęcili w 1850, został nim budowany od 1845 kościół św. Trójcy. Powołano niezależną parafię, liczącą około 160 członków. Posiadała ona również plebanię, dom parafialny oraz szkołę wyznaniową.

W 1918 do parafii należało 1251 wiernych. Po zmianie granic państwowych po I wojnie światowej i włączeniu części wiosek od strony Zawadzkiego wchodzących w skład lublinieckiej parafii do Republiki Weimarskiej, sieć parafialna pozostała niezmieniona i mieszkający tam wierni administracyjnie należeli w dalszym ciągu do parafii w Lublińcu. Na nabożeństwa udawali się jednak do kościoła w Zawadzkiem.

Parafia należąca uprzednio do Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej, w II Rzeczypospolitej weszła w skład powstałego w 1923 Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku. Według sporządzonej rok później statystyki liczyła ona 395 członków – spadek liczby wiernych spowodowany był odłączeniem się części parafii, która znalazła się po niemieckiej stronie granicy. W 1936 liczba wiernych wynosiła 178 osób, co czyniło ją najmniejszą jednostką w strukturze całego kościoła górnośląskiego.