Wzniesiono tylko część klasztoru od ul. Libelta (w 1941 dokończyli go Niemcy na potrzeby własnej administracji, a przeprojektował go radca budowlany Bredschneider z Reichsbauamt 1 Posen)Andrzej Kusztelski, Zespół projektów nowego klasztoru dominikanów. Z prac nad katalogiem zabytków Poznania, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/1999, s. 296–318, ISSN 0137-3552..
Po wojnie do tematu budowy powrócono, jednak projekt Cybichowskiego był zbyt dominującym założeniem w centrum miasta z punktu widzenia władz komunistycznych. Architekt pragnął iść na kompromis i skreślił z projektu kampanilę. W marcu 1946 Marian Antoni Pospieszalski, pragnąc zachować kościół Cybichowskiego, zaprojektował nieco niższą wieżę, nie przewyższającą otaczającej zabudowy. Aby nie zadrażniać stosunków z władzami i otrzymać pozwolenie na budowę, dominikanie ogłosili w 1946 nowy konkurs na obiekt.
Zwyciężył w nim Marek Leykam, projektując modernistyczną świątynię w połowie dłuższego boku działki, na osi północ-południe (a więc prostopadle do obecnego kościoła). Miał formę leżącego prostopadłościanu z niewielkim podwyższeniem od północy.