W odpowiedzi na rozpoczęcie przez wojsko przymusowych wysiedleń, dowódca UPA w Polsce – płk „Orest” wydał 9 września 1945 rozkaz zaatakowania komisji przesiedleńczych i oddziałów Ludowego Wojska Polskiego, pomagających w wysiedleniach oraz palenia wysiedlonych wsi w celu zatrzymania osadnictwa polskiego. Atakowano również linie kolejowe, stacje, mosty, wiadukty. Podobne rozkazy wydał przewodniczący OUN na Polskę „Stiah”.
Decyzja ta spowodowała w polskim społeczeństwie poczucie realnego zagrożenia ze strony UPA i dała władzom polskim dodatkowy argument przymusowości wysiedleń.
IV etap repatriacji
Odbywał się od 1 stycznia do 15 czerwca 1946.
Po podpisaniu 14 grudnia 1945 dodatkowego protokołu do Układu i zakończeniu 15 stycznia 1946 ostatecznego terminu rejestracji, wznowiono wysiedlanie ludności ukraińskiej. W 1946 oddziały Ludowego Wojska Polskiego dokonały pacyfikacji kilku wsi, m.in.: Terka (33 ofiaryKarol Grunberg, Bolesław Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005, , s. 659.)Wydarzenia w Terce i okolicy miały szersze podłoże, którego wynikiem były następujące po sobie zbrodnie na ludności cywilnej, zarówno po stronie ukraińskiej, jak i polskiej. Szerzej Zbrodnie w Terce.Śledztwo IPN nr S 7/00/Zk., oraz w Zawadce Morochowskiej, w miejscowości, w której 96 mieszkańców wsiŚledztwo IPN nr S 55/01/Zk.