2S5 Hiacynt-S (, 2S5 Giacynt-S) – radziecka bezwieżowa samobieżna haubicoarmata typu odkrytego oparta na gąsienicowym podwoziu haubicy samobieżnej 2S3.
Historia Rozwój nowej haubicoarmaty został zarządzony rozporządzeniem władz ZSRR z 8 czerwca 1970 roku, w dwóch wariantach: holowanym 2A36 Hiacynt-B i samobieżnym 2S5 Hiacynt-S. Miała ona zastąpić holowane działa starszego typu M-46 kalibru 130 mm na szczeblu korpusu, pozwalając na zwiększenie siły i zasięgu ognia. Podwozie wersji samobieżnej zunifikowano z haubicą samobieżną 2S3 Akacja i moździerzem samobieżnym 2S4 Tiulpan, zaś część artyleryjska, oznaczona 2A37, była zunifikowana z wersją holowaną. Próby prototypów wersji samobieżnej zakończono w 1974 roku i rozporządzeniem z 20 stycznia 1975 roku została ona oficjalnie przyjęta na uzbrojenie Armii Radzieckiej. Produkcja rozpoczęła się w 1976 roku
Produkowana była do 1993 roku i zbudowano 1122 działa tego typu.