Wariant ten jednak nie został zrealizowany z powodu nieperspektywiczności samolotów śmigłowych.
Opis konstrukcji Dwusilnikowy średniopłat o konstrukcji całkowicie metalowej i prostych skrzydłach, w układzie klasycznym. Skrzydła wyposażone w klapy. Silniki w gondolach umieszczonych centralnie w skrzydłach. Usterzenie klasyczne, proste. Kabina pilota hermetyzowana, blisko nosa kadłuba, zakryta oszkloną otwieraną osłoną ze stałym wiatrochronem. Kabina wyposażona w fotel wyrzucany. Po bokach tylnej części kadłuba hamulce aerodynamiczne w formie odchylanych klap, o dużej powierzchni. Podwozie samolotu trójkołowe, z podwójnymi kołami, przednie chowane do kadłuba (w kierunku do tyłu), główne chowane do skrzydeł i kadłuba, w kierunku do kadłuba (na I-215D – jednotorowe).
Napęd: dwa silniki turboodrzutowe ze sprężarką osiową TR-1 o ciągu po 1300 kg (I-211) lub dwa silniki odrzutowe ze sprężarką odśrodkową Rolls-Royce Derwent V o ciągu po 1590 kg (I-215).
Uzbrojenie: 3 działka 37 mm N-37 z zapasem po 30 nabojów, w nosowej części kadłuba. Przewidywano wariant z 2 działami 57 mm N-57 (po 35 nabojów).
Zobacz też Porównywalne samoloty: Su-9 (1946) - Su-11 (1947) - Gloster Meteor - Me 262
Bibliografia I-211 i I-215 w serwisie Ugołok Nieba (ros.)
Kategoria:Radzieckie samoloty myśliwskie po 1945 Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem odrzutowym