Pod wodogrzmotami Rauros wyprawił w ostatnią podróż ciało Boromira i ruszył wraz z Legolasem i Gimlim w pościg za orkami Sarumana. Dotarł do Rohanu, był jednym z dowódców w bitwie o Rogaty Gród. W towarzystwie swoich kompanów – Legolasa, Gimliego oraz Szarej Drużyny – przeszedł Ścieżką Umarłych, by z pomocą Umarłych z Dunharrow pokonać korsarzy w Pelargirze. Poprowadził też liczny oddział żołnierzy Gondoru do bitwy na Polach Pelennoru, gdzie odwrócił jej przebieg. Ostatnią bitwę w czasie wojny o Pierścień stoczył pod Morannonem, by odwrócić uwagę Saurona od wnętrza Mordoru, gdzie Frodo wykonywał ostatni etap swojego zadania.
Od chwili przekucia szczątków Narsila w Andúrila Aragorn zawsze nosił go przy sobie.
Panowanie Po pokonaniu Saurona w wojnie o Pierścień Aragorn koronowany został na króla Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru jako Elessar (w qya. Kamień Elfów) oraz poślubił Arwenę. Założył ród królewski Telcontar (w qya. Obieżyświat).
Zmarł w 120 roku Czwartej Ery, po 210 latach życia. Tron objął po nim jego syn Eldarion. Aragorn i Arwena mieli również kilka córek, jednak ich imiona nie zostały wymienioneJ.R.R. Tolkien: Władca Pierścieni: Powrót króla, s. 438, 495..