Kolejna ofensywa wenecka w roku 1656 dała wielkie zwycięstwo nad flotą turecką pod Hellespontem i zajęcie wysp Tenedos i Lemnos, które stały się punktami wypadowymi na Dardanele. Próba sforsowania Dardaneli podjęta w 1657 nie powiodła się, choć Wenecjanie znów zniszczyli flotę nieprzyjaciela, to stracili w tej bitwie admirała Moceniego. Turcy w podjętych wówczas rokowaniach pokojowych żądali wciąż Kandii, przez co Republika Wenecka zerwała rozmowy.
Ofensywa turecka i zdobycie Kandii W roku 1659 wezyr Mehmed Köprülü, który odbudował turecką flotę i przywrócił w armii dyscyplinę odbił z rąk weneckich Tenedos i Lemnos i uniemożliwił dalsze ataki weneckie na Dardanele. Wenecjanie musieli przejść do defensywy i choć zakończenie wojny hiszpańsko-francuskiej (pokój pirenejski 1659) umożliwiło wezwanie pomocy zarówno francuskiej, jak i hiszpańskiej, to los twierdzy powoli zdawał się być przesądzony. Sytuacja obrońców pogorszyła się, gdy Turcy zawarli w 1664 pokój z Habsburgami na Węgrzech i cały swój wysiłek wojenny skierowali na Kretę. W 1666 blokowana dotychczas i bombardowana Kandia została zamknięta szczelniejszym i pełnym oblężeniem. Po licznych szturmach, podkopach i ciągłym bombardowaniu miasto zostało zmuszone do poddania się (4 września 1669).