Papież jako jedyny duchowny może używać stuły poza liturgią. Pozostali kapłani nie powinni jej zakładać jeśli zbierają kolektę (tacę), odczytują ogłoszenia parafialne oraz gdy nie koncelebrują mszy, a są jedynie uczestnikami jak świeccy lub ministranci. Powinni ją jednak zakładać podczas udzielania wszystkich sakramentów oraz przy czynnościach paraliturgicznych (np. wypominki), czy uroczystym błogosławieństwie większej ilości wiernych, lecz zawsze z komżą lub albą.
W Kościołach wschodnich (prawosławnych, unickich) odpowiednikiem stuły kapłańskiej jest epitrachelion. Podobny jest do stuły używanej przez kapłanów w rzymskiej liturgii, z tą różnicą, że dolne części są ze sobą na trwale złączone. Odpowiednikiem stuły diakońskiej we wschodniej liturgii jest orarion. Od stuły diakońskiej, używanej w rzymskiej liturgii, różni się, tym, że nie jest spinany na biodrze diakona, ale jego końce wiszą swobodnie na piersi i plecach. Istnieją także orariony podwójne, przeznaczone dla protodiakonów i archidiakonów.