W XV i XVI wieku objęcie stanowiska sandżakbeja zwyczajowo było niezbędne dla osób które chciały następnie otrzymać awans na bejlerbeja. W 1570 około 80% bejlerbejów objęło urząd po pozycji sandżakbeja, w 1580 trend uległ zmianie i nominaci z pałacu oraz dworów zaczęli przeważać liczebnie, do 1630 około 25% bejlerbejów uzyskiwało ten urząd będąc wcześniej zatrudnionymi w niższych urzędach prowincjonalnych. Lennicy mieszkający w swoim sandżaku gromadzili się pod sztandarem swojego sandżakbeja który walczył pod sztandarem bejlerbeja swojej prowincji. Po upływie około trzyletniej kadencji sandżakbeja, bejlerbej wystosowywał rekomendacje w sprawie objęcia przez niego nowego sandżaku.
Sułtan niemal zawsze dokonywał wyboru wezyrów z grona bejlerbejów, w dalszym okresie Imperium niektórzy bejlerbejowie otrzymywali tytuł wezyra w wyniku czego mieli zwierzchnictwo nad bejlerbejami z sąsiednich prowincji. Wśród bejlerbejów istniała hierarchia na podstawie kolejności ziem które zostały wcielone do Imperium, nie wiadomo jednak czy miało to inne znaczenie oprócz ceremonialnego. Bejlerbej Rumelii był wśród nich najważniejszy i od 1536 miał prawo do zasiadanie w Dywanie.