W 1923 współtworzył partyjne bojówki pod nazwą Rodobrana, wzorujące się na włoskich faszystach. W 1925 został wybrany do czechosłowackiego parlamentu, zasiadając w nim do 1929. 1 stycznia 1928 opublikował artykuł pt. Vacuum iuris, w którym dowodził, że do Deklaracji Słowackiego Narodu z 1918 dołączony był tajny aneks, dający Słowakom po 10 latach istnienia państwa czechosłowackiego możliwość wystąpienia z niego. W odpowiedzi rząd praski aresztował go, oskarżając o szpiegostwo na rzecz Węgier i zdradę stanu. Ostatecznie został skazany na 15 lat więzienia. Tzw. afera Tuki doprowadziła do wystąpienia Słowackiej Partii Ludowej z koalicji rządowej.
9 marca 1939 wobec rosnącej nieufności między rządem w Pradze a politykami słowackimi, którzy jednocześnie prowadzili rozmowy z państwami Osi, rząd wprowadził stan wojenny na Słowacji i wyprowadził armię z koszar. Wypuszczony wcześniej na wolność Tuka działał na rzecz zerwania unii. 13 marca, wykorzystując kryzysową sytuację, Adolf Hitler namówił Jozefa Tiso na ogłoszenie niepodległości Słowacji. Wkrótce prezydent Państwa Słowackiego, oskarżony przez Niemców o zbyt dużą uległość wobec Żydów, został zmuszony do mianowania Tuki premierem. W 1941 zarządził on rozpoczęcie deportacji ludności żydowskiej do obozów koncentracyjnych, co trwało w dwóch etapach do 1944.