Pokrewieństwo Darwin doszedł do wniosku, że ma do czynienia z nowym gatunkiem, a jego przypuszczenia zostały potwierdzone przez badania DNA z 1996 roku. Naukowcy ustalili, że nibylisy są jeszcze bliższe genetycznie wilkom i szakalom, niż wcześniej sądzono i tylko z wyglądu przypominają lisy. Nie są też podgatunkiem, lecz mają wspólnego przodka z kontynentalnym nibylisem argentyńskim: oba gatunki powstały mniej więcej dwieście siedemdziesiąt pięć tysięcy lat temu.
Etymologia Nazwa rodzajowa: lukos „wilk”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”. Epitet gatunkowy: „brązowy, brunatny”; pes, pedis „stopa”, od gr. πους pous, ποδος podos „stopa”.
Ochrona i przystosowanie Przedstawicieli gatunku zostało bardzo niewielu. Zgodnie z najnowszymi szacunkami na wyspie żyje 412 osobników, a na kontynencie żyje 227, czyli w sumie 639 zwierząt.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został początkowo zaliczony do kategorii CR (krytycznie zagrożony), a w 2016 roku jego status zmieniono na EN