W tym okresie ożenił się z Margeritą Racenską, również szybowniczką i rekordzistką szybowcową.
W 1935 na prośbę prezydenta Turcji Atatürka, wydelegowano do Turcji kilku instruktorów radzieckich, w tym Anochina, w celu organizacji tureckiego aeroklubu i szkolenia samolotowego, szybowcowego i spadochronowego. Pozostał tam aż do 1940 (inne źródła: 1939). Po powrocie do ZSRR Anochin pracował w Centralnym Aeroklubie w Tuszynie, jako dowódca eskadry szybowcowej.
Okres II wojny światowej Po wybuchu wojny z Niemcami, w grudniu 1941 został zmobilizowany w stopniu porucznika (starszyj lejtnant). Został następnie dowódcą oddziału w szybowcowej eskadrze doświadczalnej wojsk powietrznodesantowych, prowadząc badania szybowców desantowych, m.in. A-7 i „latającego czołgu” A-40 KT. Przeżył kilka przymusowych lądowań i ratunkowy skok na spadochronie z A-7. Brał także udział w działaniach bojowych, jako dowódca oddziału lotniczego 19. Gwardyjskiej Brygady Powietrznodesantowej na Froncie Kalininskim. W latach 1942–1943 odbywał nocne loty zaopatrzeniowe szybowcami transportowymi dla oddziałów partyzanckich na tyłach wroga, po których szybowce były pozostawiane, a piloci byli zabierani z powrotem samolotem. W lecie 1942 odbył pierwszy w ZSRR lot szybowcem na zaplecze frontu, do oddziału pod Briańskiem.