W wyniku II wojny światowej w 1945 miasto zostało włączone do Polski, otrzymując nazwę Witnica. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec. W 1946 roku Witnicę zamieszkiwało 2600 osób. W latach 1946–1950 miasto należało do województwa poznańskiego. Od 1950 do 1975 roku należała do województwa zielonogórskiego, w latach 1975–1998 do województwa gorzowskiego, a od 1999 roku należy do powiatu gorzowskiego w województwie lubuskim.
W okresie powojennym Witnica była lokalnym ośrodkiem przemysłowo-usługowym i obsługiwała głównie teren gminy. W mieście istniała kaflarnia (zlikwidowana w 1993 roku), zakład produkcji kontenerów oraz fabryki mebli. Część z tych zakładów nie sprostała wymogom gospodarki wolnorynkowej i upadła.
Zabytki i osobliwości thumb|Żółty Pałacyk thumb|Browar Witnica mały|Kościół MB Nieustającej Pomocy mały|Kościół Świętego Krzyża Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: kościół pomocniczy pw. Świętego Krzyża, z 1930, kościół ewangelicki, obecnie rzym.-kat. par. pw. MB Nieustającej Pomocy, ul. Gorzowska 2, z 1875, willa, ob. plebania rzym.-kat., ul. Gorzowska 2, z 1905, dom, ul. Gorzowska 16, szachulcowy, z XVIII-XIX w., willa, ul. Myśliwska 2, z pocz. XX w., willa Żółty Pałacyk, ul. Sikorskiego 6, z 1880, dom, ul. Sportowa 14, szachulcowy, z poł.