hindi, urdu, bengalski, pendżabski etc.). Rodzina drawidyjska (153 mother tongues, 24% mieszkańców)W tej rodzinie wyróżnia się grupę południową (tamilski, kannada, malajalam, toda), południowo-zachodnią (tulu), południowo-wschodnią (telugu), centralną (kolami), gondwańską (gondi), północno-wschodnią (kurukh, oraon) oraz grupę północno-zachodnią (brahui). Rodzina austroazjatycka (65 mother tongues, ok. 6 mln)Wyróżnia się w jej obrębie grupę języków mundajskich (munda) oraz mon-khmer. Część języków z tej rodziny nie posiada własnego pisma. Rodzina tybeto-birmańska (226 mother tongues, 0,73%)W Indiach dzieli się na trzy gałęzie: tybetańsko-himalajską (m.in. balti, ladakhi, język newarski, język tybetański), północno-asamską oraz asamsko-birmańską (m.in. bodo, garo, manipuri, mizo). Językami tymi posługują się przede wszystkim mieszkańcy Indii północno-zachodnich oraz północno-wschodnich, Sikkimu, Bhutanu, i Nepalu. Rodziny wielkoandamańska i ongijskaAutochtoniczne języki mieszkańców Andamanów – zob.