W 1959 uzyskała stopień doktora nauk technicznych, a w 1963 ukończyła habilitację. W 1970 nadano jej stopień profesora nadzwyczajnego, a w 1975 mianowano profesorem zwyczajnym.
Od 1964 do 1970 była docentem w Katedrze Urbanistyki PW, równocześnie od 1965 kierowała Zakładem Realizacji Urbanistycznych (później przekształconym w Zakład Projektów Urbanistycznych). W 1979 objęła stanowisko zastępcy dyrektora Instytutu Urbanistyki i Planowania Przestrzennego, które zajmowała przez dwa lata.
Od 1980 wchodziła w skład Komisji Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk, od 1985 należała do Komisji Nagród Państwowych i Rady ds. Mieszkalnictwa.
Pochowana na cmentarzu parafialnym przy kościele pw. Marii Magdaleny w Tychach.
Twórczość thumb|Jeden z domów atrialnych w Nowych Tychach na osiedlu E2 W całej Europie widać wyraźnie jeden kierunek − jest to budownictwo niewysokie, zacierające granicę między zabudową jedno- i wielorodzinną. Olbrzymią wagę przywiązuje się do indywidualizacji rozwiązań architektonicznych.Na przełomie lat 40. i 50. wraz z mężem Kazimierzem Wejchertem zajmowała się koncepcjami zagospodarowania przestrzennego, w tym jednym planem szczegółowym i trzydziestoma planami ogólnymiWarszawski Kalendarz Ilustrowany, Stolica 1964.. Były to głównie miasta na tzw. Ziemiach Odzyskanych, głównie na obszarze Śląska, np.