W 1976 inicjował list kilkudziesięciu osób (młodych pracowników i studentów KUL) do władz przeciw zmianom w Konstytucji PRL. Po protestach robotniczych w czerwcu 1976 został jednym z głównych organizatorów pomocy środowiska KUL dla represjonowanych robotników Radomia (m.in. odczyty w radomskim duszpasterstwie akademickim ks. Jana Domagały powiązane z przekazywaniem pieniędzy dla poszkodowanych).

Pod koniec 1977 współtworzył m.in. ze Zdzisławem Bradlem, Piotrem Jeglińskim i Januszem Krupskim niezależne pismo młodych katolików „Spotkania”. Od 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”, organizatorem odczytów opozycyjnych intelektualistów w ramach Wszechnicy Związkowej przy Regionie Środkowo-Wschodnim NSZZ „Solidarność”. W dniach 25–31 sierpnia 1980 był współuczestnikiem strajku głodowego w kościele Matki Boskiej Królowej Polski w Stalowej Woli, solidaryzując się z postulatami strajkowymi zakładów pracy na Wybrzeżu oraz postulatem uwolnienia więźniów politycznych. Po ogłoszeniu stanu wojennego, 13 grudnia 1981 został internowany. Przebywał we Włodawie, następnie w Lublinie i Kwidzynie. Po zwolnieniu w październiku 1982 został objęty zakazem powrotu do Lublina i do końca roku przebywał w Zakopanem. Od 1990 do 1992 był członkiem Komitetu Obywatelskiego.