W 1860 kompozytor i dyrygent Juan P. Esnaola przygotował nieco zmodyfikowaną wersję muzyki. Słowa przez dłuższy czas pozostawały w formie oryginalnej. Jednakże z czasem ich antyhiszpańska wymowa straciła na sile przekazu. Zmienił się także etos narodowy Argentyny. Tożsamość narodowa Argentyńczyków zaczęła się kształtować wokół miłości i przywiązania do ojczyzny, a nie wobec konfliktu z dawną metropolią. Z końcem XIX wieku publicyści zaczęli coraz częściej podkreślać, że hymn państwowy nie powinien budować poczucia tożsamości wokół konfliktu i wojny. Coraz częściej też uznawano, że hymn powinien podkreślać jedność narodu, a nie jego rozczłonkowanie.
Podczas prezydentury generała Julio Argentino Roca, w roku 1900, Rada Ministrów przyjęła następujący dekret:
Uznajemy, że nie należy tworzyć nowych wersji Hymnu Narodowego. Mamy jednak również świadomość, że niektóre zwrotki (bardziej) odpowiadają koncepcjom przejawiającym się w hymnach na czas pokoju innych narodów.