Pierwsze 5 lokomotyw (o numerach od Ok22-1 do Ok22-5) zbudował Hanomag w 1923 roku, po czym poddano je intensywnym próbom, podczas których stwierdzono konieczność powiększenia powierzchni przegrzewacza (prace nad ulepszeniem konstrukcji prowadził zespół prof. Alberta Czeczotta). Pomimo zmian powierzchnia przegrzewacza była niewystarczająca w stosunku do wydajności kotła. Łącznie z niskim ciśnieniem pary w kotle ograniczało to parametry trakcyjne parowozu. Po zmianach konstrukcyjnych w 1928 roku podjęto ich produkcję seryjną w Fabloku w Chrzanowie. Kotły budowała firma Fitzner i Gamper z Sosnowca. W Polsce wyprodukowano kolejne 185 lokomotyw tej serii o numerach od Ok22-6 do Ok22-190. Próbę usunięcia wad podjęto w 1952 roku instalując kocioł z parowozu Tr203. Kocioł ten miał rury cyrkulacyjne i dobrze dobrany przegrzewacz. Po zbudowaniu 2 egzemplarzy, oznaczonych Ok55-1 i Ok55-2, projekt zamknięto z uwagi na likwidację zakupu parowozów przez PKP.
Służba Łącznie z parowozami Ok1 parowozy serii Ok22 były podstawowymi lokomotywami pasażerskimi PKP przed II wojną światową, znajdując się we wszystkich dyrekcjach okręgowych kolei państwowych.