W uzyskaniu lepszych wyników, do których był predysponowany, przeszkadzał mu brak umiejętności odpowiedniego operowania czasem przeznaczonym na partię, czego efektem były ciągłe „niedoczasy” (sytuacja, w której na wykonanie kilku bądź kilkunastu posunięć pozostaje relatywnie mało czasu, np. 2–3 minuty), w których trwonił większość ze swojego dotychczasowego dorobku. Skrajny przypadek tej szachowej „choroby” miał miejsce na turnieju w Linköping w roku 1969, gdzie przegrał wszystkie 13 partii z powodu przekroczenia czasu gry. Nie przeszkadzało mu to jednak osiągać zwycięstw w turniejach w szachach szybkich, w których czas przeznaczony na rozegranie całej partii jest wielokrotnie krótszy, niż w szachach klasycznych.
Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w lipcu 1929 r., z wynikiem 2665 punktów zajmował wówczas 10. miejsce na świecie.
Sämisch wniósł bardzo duży wkład w rozwój teorii debiutów szachowych. Systemy opracowane przez niego w obronie królewsko-indyjskiej (1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4 d6 5.f3) oraz w obronie Nimzowitscha (1.d4 Sf6 2.c4 e6 3.Sc3 Gb4 4.a3) są pełnoprawnymi wariantami debiutowymi, używanymi przez najlepszych współczesnych szachistów.
Przypisy
Bibliografia W.Litmanowicz, J. Giżycki „Szachy od A do Z”, tom II, Warszawa 1987, s. 1078–1079
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieccy arcymistrzowie szachowi Kategoria:Szachiści XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1975